حالا هر چه قدر هم مدرس عزیز بیاید و تدریس کند برای ما. هرچه قدر هم که برود پای تخته سیاه، گوشه سمت چپ و بالای تخته بنویسد مشق شب ..... بعد هم گچ سپیدی که بدست گرفته قیژ قیژکنان با او هم نوا شود و خیلی بزرگ وسط تخته سیاه نوشته شود که:

سیاست ما عین دیانت ماست و دیانت ما عین سیاست ماست

هرچه قدر هم تاکید کند که، باید از این سر مشق هرشب 5 صفحه ی تمام بنویسید ..... آنقدر که هر شب 5 نفر عزیز، برایت دعا بخوانند عزیز.

هر چه قدرهم نکته گویی کند که، خط فاصله فراموش نشود بچه ها. با رنگ قرمز هم باشد راستی ..... تا یادتان نرود هیچ وقت، که خون شما از خون حسین (ع) رنگین تر نیست.                 بزن بارون.....

هر چه قد رهم اصرار کند که، دفتر همه تان باید خط کشیده شده باشد ..... تا نکند از خط بیرون بزند یک نفر هم.

هر چه قدر هم یادآوری کند که، هر کس به تکالیفش عمل نکرد باید برود دفتر مدیر. بعد هم پرونده اش دست چپش. اگر هم خیلی خراب بود اوضاع و احوالش که پرونه اش زیر بقلش و ..... و به پدر و مادرش هم شکایت خواهیم کرد.

حالا هر چه قدر تدریس های مدرس طول بکشد. هر چه قدر خداوندِ لطیف لطف کند؛ روحش را بفرستد خدا. درحالیکه بدستی خم و بدستی می و به لبانش نی است. تا به گوش ما مردگان لجن آلود، حکایت زلف تاب تاب لیلا را بخواند.

حالا هر چه قدر هم ..... با این همه وصف، تو از کج راهه بیرون نمی آیی. نمیدانم چرا؟!!!

*    *    *

هان! بدان! سیاست ما عین دیانت ماست و دیانت ما عین سیاست ماست!

هان! بدان! آنکه سجاده و مهر و تسبیح ش به راه است. آنکه اشک می ریزد نیمه های شب هم. آنکه دم به دم، دم از لیلا می زند و بازدم  هم  به شوق دم های لیلا می کشد حتی.

بدان! اگر خامنه ای  را به دوستی نگیرد، تمام کوشش ش ابتر است. عزیزکم، حکایت بغض علی(ع) و پینه ی زانوان دشمنان علی(ع) که یادت هست که؟!!

لیلا را اگر دوست بداری و خامنه ای را نه، انگار که لیلا را بدون لیلش دوست داشته باشی. جوابش می شود لا. بگذار کنار سجاده و تسبیح ت را، حالا که این طور است. شب ها را هم  تخت بخواب روی تخت خوابت. بی خیال نافله ی لیل. این همه خودت را اذیت کنی که چه؟ که آخر سر جواب همه اش بشود لا ؟؟؟ ..... بگذار کنار این دوستی و محبت لیلا را! برو به کیف و حالت برس!!

برو اصلاً در قبیله ی کافران. آنجا بت هم زیاد است. خیلی هم برایت دلبری می کنند اتفاقاً.  برو!  ما هم به همه می گوییم ((کلاهش را باد برده است آنجا. رفته برداردَش)) تا آبرویت بیش از این نرود هم.

برو!  برو که خدا آنقدر خداست و  لیلا آنقدر لیلا، که حالا حالاها پسِ گردنت نمی زند. حالا حالاها صبر می کند و روزی ات را هر جا که هستی حواله می کند.

فقط برو! که خدا روزی ات را جای دیگری حواله کند.

نویسنده می گوید ۱: بیایید وعده ی صدق و کذب این سخنان به روز محشر نکشد، که برای جبران بسیار دیر است. همین الان تحقیق کنید لطفاً.

نویسنده می گوید  ۲: دوست تر می دارم که خوانندگان، هم نظر خودشان را بگویند هم نظرات یکدیگر را نقد کنند ..... لطفاْ. 

نوشته شده توسط سید صدرا در یکشنبه پانزدهم اسفند 1389 |